Butterfly effects

Timeboxing is niets meer dan het reserveren  van een bepaald tijdsblok voor een activiteit.

Bijvoorbeeld als je het gamen van je kinderen wil beperken tot een half uurtje per dag of als je voor jezelf een grens wil zetten op gebruik van social media of tv-kijken. Het voorkomt dat een activiteit uitloopt.

We doen het ook om vergaderingen te plannen.  Het is dus een methode voor timemanagement.

Als je timemanagement wil combineren met een betere concentratie kan je beter gebruik maken van de Pomodorotechniek.

Deze techniek werd ontwikkeld door Francesco Cirillo en gaat als volgt:

Gebruik een klok om je periodes te timen. 

Wat is het voordeel?  25 minuten is de periode dat je je aan één stuk optimaal kan concentreren. En doordat je een wekker gebruikt ben je ook minder afgeleid door iets anders. Bovendien zijn die kleine periodes minder onoverkomelijk dan als je start met het vooruitzicht om heel de middag ergens aan te gaan werken…De opdeling in kleine taakjes maakt ook dat je sneller een succesgevoel opbouwt.

Het proberen waard?

“We all have flaws and weaknesses. The trick is figuring out what yours are before the rest of the world does.” (Lynn Toler)

Je kan niet groeien als je telkens over je zwakheden struikelt. Daarom is het belangrijk je eigen zwakheden en gebreken te kennen. Maar als je kritiek krijgt, doe je meestal één van de drie volgende dingen:

• Verdedigen: je voelt je door de kritiek bedreigd en dus zal je lichaam in aanvalspositie gaan. Je wordt boos en confronteert je criticus. Maar dan laat je je primitieve brein zijn gang gaan en laat je de kans voorbij gaan om de informatie te laten doordringen. Je kan dus beter je boosheid parkeren en gebruik maken van de gelegenheid om jezelf (en je fouten) beter te kennen. Als kennis macht is, is zelfkennis immers supermacht… J
• Minimaliseren: je zal dan gaan zoeken naar redenen waarom de kritiek eigenlijk niet op jou van toepassing is. “Hij weet niet waarover hij spreekt, hij kent mijn situatie niet”, denk je dan. Weersta ook die neiging en zoek of je met de informatie meer inzicht kan krijgen in jezelf.
• Jezelf afbreken: de kritiek is voor jou een bewijs dat je niets waard bent, dat je altijd stomme dingen doet. Je blijft jezelf altijd verontschuldigen voor alles en iedereen. Val ook niet in die val. Kritiek hoeft niet te worden opgevat als teken van jouw gebrek aan eigenwaarde, maar als informatie dat je een mens bent met fouten zoals iedereen.

Je bent niet de som van je fouten. Je bent meer waard dan het resultaat van je veldslagen en je mislukkingen. Je bent wie je kiest te zijn vanaf dit moment!

Reading tip: Lynn Toler, Dear Sonali, Letters to the Daughter I Never had, 2019.

Ben jij een ‘wolf biter’?

Vooral in periodes van stress gebeurt het dat ik pruts en bijt aan mijn vingers en ik weet ook niet wanneer ik overschakelde van het kauwen op potloden naar het te lijf gaan van mijn eigen vingers. Feit is dat het zo erg wordt dat het echt pijnlijk wordt. Maar wist je dat er een naam is voor mensen die dit doen: ze zijn ‘wolf biters’. Anders dan nagelbijters, bijten ze dus niet op hun nagels maar op de velletjes naast de nagels, hun eigen vlees dus. Wanneer wolven verveeld of gevangen zijn gaan ze ook op hun eigen vel kauwen, vandaar de naam.

Goed om weten: tijdens mijn zoektocht naar de verklaring van het woord ‘wolf biter’ heb ik ontdekt dat er speciale verbandjes bestaan om je te helpen eraf te blijven: zoek onder ‘buisverband’.  Het is een rekverbandje in de vorm van een kokertje dat je op maat van je vingers kan knippen, toch wel handiger dan pleisters en bovendien herbruikbaar want je kan ze wassen. Ik ga ’t alvast proberen!

“Een mens zou zich veel vroeger moeten realiseren waar het allemaal te laat voor is” (Freek De Jonge)

Soms denk je dat je geen keuze hebt… wanneer je weer met tegenzin naar je goedbetaalde baan gaat. Je vraagt je af of je zou gaan solliciteren of misschien wel je een eigen bedrijf zou opstarten.  In ieder geval iets dat je wél graag doet, waar je je passie kan inzetten. Maar je huidige baan heeft zoveel voordelen: extra vakanties, mogelijkheden om te studeren, gratis hospitalisatie, goede werkuren, mogelijkheden voor thuiswerk en ga zo maar door. Daarenboven sta je voor grote kosten omdat je huis geïsoleerd moet worden. En je hebt uiteindelijk ook je verantwoordelijkheid ten opzichte van je gezin. Kan je hen zomaar meesleuren in een nieuw avontuur en onzekerheid? Bovendien wil je gewoon nog even alle opties open houden en kijken wat er zich aandient. Dus zeg je tegen jezelf dat het toch niet zo slecht is waar je nu bent. Je kan altijd later nog kiezen voor iets anders. Wat je vergeet is dat je dan wel elke dag de keuze maakt om te blijven. Zo blijven sommige mensen jaren in een job of een relatie zitten.

Bij grote beslissingen zoals een nieuwe carrière, het stopzetten van een relatie maak je soms foute vergelijkingen. Je bekijkt wat je nu hebt en maakt je dan een voorstelling van wat het zou kunnen zijn als je voor de andere optie kiest.  En dan stel je vast dat er heel wat te verliezen valt, terwijl je geen duidelijk beeld hebt van wat je in de plaats kan krijgen. Je beseft ook niet dat je heimelijk niet bereid bent om iets op te offeren, de inspanning te doen om daadwerkelijk te gaan zoeken, je partner teleur te stellen… Soms is wat je moet opofferen om de keuze van je hart te maken zoveel dat je denkt geen keuze te hebben. Bakens verzetten vraagt inzet, moed en opoffering. En dat speelt altijd in het nadeel van de nieuwe keuze. Blijven zitten waar je al bent is nu eenmaal veel comfortabeler.

Reinhard Sprenger legt uit dat als je wil kiezen voor geluk, in wat voor vorm dan ook, je nood hebt aan vastberadenheid en moed om niet te blijven in een situatie die niet voldoet. Het heeft immers geen zin om te wachten tot de problemen zich vanzelf oplossen of tot anderen veranderen. Je kan op elk moment van je leven kiezen hoe je de rest van je leven wil doorbrengen, je moet het enkel willen en ervoor gaan!

Reading tip: Reinhard K. Sprenger, Kiezen voor geluk, Hoe u het roer van uw leven zelf in handen kunt nemen en uw dromen kunt verwezenlijken, Aartselaar, 2011.

Het ‘Alice in wonderland-syndroom’ is een neurologische aandoening die vooral voorkomt bij kinderen. Er is geen remedie maar het gaat meestal vanzelf over. 

Typisch bij deze aandoening is dat men voorwerpen veel kleiner of groter ziet… Of afstanden worden fout gezien waardoor een voorwerp opeens veel verder weg lijkt te liggen. Een beetje zoals Alice in Wonderland dus die zelf krimpt om in het konijnenhol te kunnen.  Misschien had de schrijver van Alice in Wonderland zelf ook het syndroom…

Meer info: https://mens-en-gezondheid.infonu.nl/aandoeningen/165181-het-alice-in-wonderland-syndroom-aiws.html

Het ‘Alice in wonderland-syndroom’ is een neurologische aandoening die vooral voorkomt bij kinderen. Er is geen remedie maar het gaat meestal vanzelf over. 

Typisch bij deze aandoening is dat men voorwerpen veel kleiner of groter ziet… Of afstanden worden fout gezien waardoor een voorwerp opeens veel verder weg lijkt te liggen. Een beetje zoals Alice in Wonderland dus die zelf krimpt om in het konijnenhol te kunnen.  Misschien had de schrijver van Alice in Wonderland zelf ook het syndroom…

Meer info: https://mens-en-gezondheid.infonu.nl/aandoeningen/165181-het-alice-in-wonderland-syndroom-aiws.html

“Nous sommes nos choix” (Jean-Paul Sartre)

Elke dag maak je kleine (en grote) keuzes maar zijn het ook de juiste? vraagt Debbie Ford zich af in haar boek: ‘De juiste vragen’.

Dit zijn enkele vragen die je helpen om bewust te worden van je keuzes en hun gevolgen:

• Zorg ik met deze keuze voor de lange termijn of enkel voor kortstondige bevrediging?
• Kom ik met deze keuze op voor mezelf of stel ik een ander tevreden?
• Zoek ik naar wat juist is of wat verkeerd is?
• Vergroot ik mijn levenskracht of beroof ik mezelf van energie?
• Zal dit mijn groei en ontwikkeling bevorderen of zal ik het gebruiken om mezelf te straffen?
• Neem ik door deze keuze mijn lot in eigen handen of geef ik het juist uit handen?
• Doe ik dit uit eigenliefde of om mezelf te ondermijnen?
• Kies ik hiervoor uit angst of op basis van vertrouwen?
• Houdt deze keuze me vast in het verleden of leidt ze me naar een bezielde toekomst?

Je  leven wordt ook dikwijls bepaald door die dagelijkse kleine keuzes. En dikwijls ben je je daar niet bewust van: ‘vandaag geen zin voor fitness, ik doe het morgen wel.’  Of  nog: ‘even dit dossier nog afwerken, ben ik maar wat later thuis’. Of denk aan elke keer dat je voor iets kiest omdat je ‘te moe bent’, ‘geen tijd hebt’, ‘nu geen zin hebt’. Je denkt dan dat je  eenmalig iets kiest maar vaak is het een herhalend patroon en gaan die kleine keuzes je leven bepalen. Misschien wacht je gewoon op de dag tot het allemaal beter gaat. Maar zo werkt het helaas niet. Die dag komt niet vanzelf, je moet er een keuze van maken.

Daarom is het belangrijk om – net zoals wanneer je op reis gaat – een bestemming of een visie te kiezen. Waar wil je naartoe, wat is je einddoel? Dan kun je met behulp van de vragen bepalen of je de juiste richting uitgaat. Als je op reis vertrekt ga je toch ook bij elke afslag even op de kaart checken of je de juiste richting uitgaat… correctie, ik bedoel natuurlijk dat je niet zonder GPS reist…

Wat zijn de kleine keuzes die je vandaag hebt gemaakt? Brachten ze je dichter bij je doel?

Leestip: Debbie Ford, De juiste vragen. Stap uit je angsten, negatieve gewoonten en verborgen motieven en leef een krachtig en positief leven.Utrecht, 2003

“Only you and you alone can change your situation. Don’t blame it on anything or anyone.” (Leonardo Di Caprio)

We hebben allemaal kwetsende ervaringen meegemaakt, we zijn het slachtoffer geweest van pesters, een tierende partner of een manipulerende baas. Niemand kan dat verhelpen, het komt van buitenaf. Maar ‘slachtofferdenken’ is wél een keuze. Niemand kan dit beter uitleggen dan Edith Eva Eger. Zij was slachtoffer van de nazi’s op haar zestiende en moest dansen voor Mengele. Later werd ze psychologe en hielp ontelbare mensen. In ‘De Keuze’ deelt ze haar eigen ervaringen en de ervaringen van haar patiënten.

Edith Eva Eger definieert slachtofferdenken als “een manier van denken en zijn die star, verwijtend, pessimistisch, bestraffend en zonder gezonde beperkingen of grenzen is. We zitten vast in het verleden, we zijn niet in staat te vergeven. Wanneer we kiezen voor de beperkte denkwijze van het slachtoffer, worden we onze eigen gevangenisbewaker. “ (Eger, 2018 blz; 22)

Een goed voorbeeld van het verschil tussen ‘slachtoffer zijn’ en ‘slachtofferdenken’ is Nelson Mandela die na jaren gevangenschap ervoor kiest geen slachtoffer te willen zijn:

“Toen ik door de deur stapte naar de poort die me naar de vrijheid zou begeleiden, wist ik dat, als ik mijn bitterheid en haat niet achterliet, ik dan in een gevangenis zou blijven” (Nelson Mandela)

Maar hoe maak je komaf met slachtofferdenken?

Een eerste stap is in te zien dat dit soort denken en gedrag je niet vooruit helpt. Hoewel het wel zijn voordelen heeft: je kan je wentelen in het medelijden van anderen, je hoeft zelf niets te doen want het is allemaal jouw schuld niet…Je krijgt ook heel wat aandacht.  Handig toch?  Toegegeven, het heeft zijn voordelen, maar uiteindelijk is het toch niet fijn om op die manier in je leven te staan. En populair word je er niet van want mensen worden het uiteindelijk wel beu als je blijft alle verantwoordelijkheid van je afschuiven en je leven op die manier stillegt. Na een tijdje voel je je enkel nog meer een slachtoffer omdat men je ook begint te mijden. Zo geraak je uiteindelijk in een negatieve spiraal. 

Neem dus je leven in handen. Er is er maar één die de gevolgen van wat je overkomen is kan oplossen en dat ben je zelf. Je kan nog zo hartverscheurend roepen en tieren dat de pesters, bazen en partners… je zoveel hebben aangedaan, zij zijn het niet die ervoor zullen zorgen dat je kan herstellen. Het toverwoord is dus: ‘verantwoordelijkheid’:  door je eigen leven terug in handen te nemen pak je de daders ook terug want nu ben je niet meer in de ban van water gebeurd is. Hun macht over jou is gebroken.  En zo ben je helemaal slachtoffer af!

Leestip: Edith Eva Eger, De keuze, Leven in vrijheid, Amsterdam, 2018.